In samenwerking met prijswinnende auteur Giles Kristian, heeft indie-ontwikkelaar Arctic Hazard NORSE: Oath of Blood uitgebracht, waarin de speler in de huid kruipt van Gunnar Gripsson, de verbannen zoon van de vermoorde Jarl. Aan jou de taak om de vernietigde nederzetting opnieuw op te bouwen, allianties te sluiten en een leger samen te stellen, waardoor je uiteindelijk wraak kunt nemen. Het lot van het volk ligt in jouw handen.
Dat er een bekende schrijver is ingeschakeld, werpt z’n vruchten af voor NORSE: Oath of Blood. Er is duidelijk veel aandacht geschonken aan het verhaal, maar ook aan de personages die je tegenkomt in de game. Deze zijn soms erg uitgesproken, en een beetje gek, wat zorgt voor leuke interacties. De Noorse sfeer zit er in ieder geval goed in, ook mede door de muziek van de Dark Neo Folk band Galdorcraeft.
Turn-based combat en een vleugje city-building
Als je de game dan toch ergens mee moet vergelijken, dan kom je al snel uit op games als Baldur’s Gate 3. NORSE: Oath of Blood is echter een stuk meer lineair en er is geen sprake van een grote open wereld. Je accepteert missies en wordt dan een gebied in gegooid, waar je vrij kunt rondlopen om uiteindelijk bij een confrontatie uit te komen, die dan wordt afgehandeld door middel van turn-based combat. Hoewel het rondlopen je een gevoel van vrijheid geeft, is er altijd maar één manier om missies af te ronden.
Missies worden benaderd vanuit de map, in jouw nederzetting genaamd Sudrvik, en zijn gebaseerd op geruchten die jouw nederzetting hebben bereikt. Deze missies zijn ook voorzien van een deadline, welke je kunt zien op jouw tijdlijn en het is belangrijk dat je ze op tijd voltooit. Elke missie geeft weer verschillende soorten beloningen, zoals recepten voor het craften, maar ook grondstoffen en nieuwe rekruten.
Tijdens de gevechten zul je rekening moeten houden met je omgeving, en vooral in welke tegeltje jouw personage staat. Sta je bijvoorbeeld in glibberige modder, dan kan dat natuurlijk nadelig zijn, en moet jouw personage over een obstakel springen, dan kan dat zomaar een opening zijn voor de vijand om een extra klap uit te delen. Er kunnen ook objecten in een tegeltje liggen, zoals een steen of een gevallen speer, die je dan kunt gebruiken als extra wapen en kan gooien naar een vijand.
Er leek in het begin weinig sprake van synergie tijdens de gevechten, maar naar mate de game vordert kom je erachter dat bepaalde aanvallen mooi op elkaar aansluiten. Zo is bijvoorbeeld hoofdpersonage Gunnar uitgerust met een schild, en het is dan erg leuk om, als meerdere vijanden achter elkaar staan, ze als een soort dominosteentjes omver kan laten vallen en ze allemaal schade oplopen. En stel, je hebt een ander personage tactisch gepositioneerd staan, dan kun je een vijand naar hem of haar beuken, waardoor deze nog een extra klap uitdeelt. Ook kan je hierbij gebruikmaken van jouw omgeving en bijvoorbeeld vijanden in het vuur duwen.
Tussen de missies door is het mogelijk om jouw nederzetting verder op te bouwen. Je begint met een leeg stuk grond, en bouwt dit beetje bij beetje op door middel van projecten. Elk project heeft een bepaald aantal beurten nodig om voltooid te worden, alsook verschillende grondstoffen. In feite is daarmee het opbouwen van Sudrvik ook turn-based.
In jouw nederzetting krijg je ook de mogelijkheid om je personages te upgraden en van nieuwe uitrusting te voorzien. Laatstgenoemde kun je ook craften, na het bouwen van een smederij.
De combinatie tussen turn-based en city-building werkt goed, en voelt als een verfrissende benadering binnen het genre.
De tandjes
De game is op eerste oog prachtig mooi vormgegeven. Vooral de textures zijn indrukwekkend en heel gedetailleerd, alsook de omgevingen en bijvoorbeeld rook en vuur. Het voelt allemaal heel filmisch, helemaal gecombineerd met de cinematografie van sommige cutscenes – er lijkt duidelijk inspiratie gehaald te zijn uit films en series, met bepaalde shots en camerastandpunten. Echter, als je gaat letten op de animaties – en vooral de gezichtsuitdrukkingen – dan gaat het mis. Personages praten overdreven met een mond vol tanden, en lijken extreem te articuleren. Dit leidt toch af, en dat wil je niet hebben bij bijvoorbeeld emotionele scènes. Daarnaast komt het soms ook voor dat personages plots in een soort Rayman-achtige poppetje veranderen, en ze een stuk arm missen waardoor ze zwevende handjes hebben. En ook op de achtergrond gaat het wel eens mis met NPC’s, waar ze met elkaar in gevecht zijn, alleen plots geen wapens meer lijken te hebben en in elkaar staan kronkelen.
De game bevat niet alleen dit soort visuele bugs, maar geeft bijvoorbeeld ook verkeerde keybindings aan. Links onderin het scherm staat dat je de linker ctrl-knop kunt gebruiken om objecten op te lichten waar je mee kunt interacten. Dit blijkt in de praktijk al snel de linker alt-knop te zijn, wat ook in de tutorial wordt uitgelegd. Daarnaast lijkt soms ook tekst weg te vallen en zie je een zwart vlak, waar de uitkomst van een missie hoort te staan. Dit is slechts een handjevol van de de vele bugs die ik ben tegen gekomen in mijn playthrough, ondanks dat de game is voorzien van een day zero patch.
Dit is ontzettend zonde, want de game heeft zeker de ingrediënten om een erg goede en vermakelijke turn-based strategy te kunnen zijn. De basis is er in ieder geval, alsook een hoop goede ideeën.
Conclusie
NORSE: Oath of Blood is een ambitieuze game, maar ontwikkelaar Arctic Hazard heeft nog een hoop werk aan de winkel, om er een soepele en meeslepende game-ervaring te maken. De game is in de huidige staat eigenlijk een beetje kapot, en dat is jammer. De combinatie tussen turn-based combat en city-building is in ieder geval erg leuk, en zorgt voor wat afwisseling en voelt als een verfrissende insteek binnen het genre. De Noorse sfeer zit er ook goed in, met uitgesproken personages en een verhaal dat goed in elkaar zit, mede door de samenwerking met schrijver Giles Kristian.
Beoordeling: 2,5/5 sterren
GamerLifestyle oordeel: diehard Vikingfans zullen hier meer uithalen dan spelers die minder affiniteit hebben met het onderwerp, alsook spelers die het verhaal, met uitgesproken personages, belangrijker vinden dan de gameplay. Best om in ieder geval nog even te wachten op een flink aantal patches.
