Augustus lijkt de maand van de hardcore online first-person-shooters te zijn! Eerder al deze maand werd Hell Let Loose: Vietnam uitgebracht, en nu ook Gallipoli, wat het nieuwe deel is in de WW1 Game Series van ontwikkelaar BlackMill Games.
De WW1 Game Series bestaat uit online first-person-shooters die zich afspelen tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). De nadruk wordt gelegd op het creëren van een zo’n authentiek mogelijke game-ervaring, met realistische wapens en historisch accurate klassen, zonder in te leveren op plezier van een multiplayer game. In Gallipoli worden spelers in de schoenen geplaatst van een soldaat van het Britse of Ottomaanse Rijk, om vervolgens deel te nemen aan expedities door Mesopotamië en over het schiereiland Gallipoli.
Spelers die bekend zijn met deze reeks, weten dat WW1 een bepaalde feel heeft, en zo ook in Gallipoli. In tegenstelling tot online shooters zoals Call of Duty, is hier geen sprake van spray en pray, maar wordt je geduld af en toe op de proef gesteld. In de WW1 Game Series speel je namelijk in een one-shot-one-kill omgeving, wat misschien voor sommige spelers iets te arcade-achtig aanvoelt. Zelf vind ik dit heerlijk spelen, want je moet ervoor zorgen dat bijna elk schot telt. Hierdoor ga je voorzichtiger, maar ook doelgerichter om met je ammo, en uiteindelijk ren je iets minder als kip zonder kop over het veld.
Het is ook niet verstandig om na elk schot je geweer te herladen, want dat vertraagt je enorm. Herladen gaat namelijk langzaam en methodisch, waar een vleugje realisme bij komt kijken. Je kunt bijvoorbeeld ook niet plots gaan rennen tijdens het herladen, waardoor de actie afgebroken wordt en je nog steeds met een leeg magazijn zit. Hou dus goed in de gaten hoeveel kogels je nog beschikbaar hebt voor dat je op je vijanden afrent, en trek op de juiste momenten terug om rustig te kunnen herladen. Schiet je toch mis, dan krijg je in de meeste gevallen toch punten voor het onderdrukken van vijanden (suppressive fire), en op deze manier help je jouw team alsnog.
Hoe suppressive fire werkt in Gallipoli is ook één van de beste mechanieken in de game, en zorgt voor een meeslepende ervaring. Wanneer kogels rond je oren vliegen en er explosies vlak bij jou afgaan, dan word je suppressed. Dit is niet alleen een visueel trucje, maar heeft ook invloed op hoe je je wapen vasthoudt. Als je in suppressive fire terechtkomt, zal het moeilijker worden om je wapen recht te houden en wordt de terugslag heftiger. Dit is het moment om even terug te trekken, maar doe je dit niet – of is er geen mogelijkheid om terug te trekken – en houdt suppression aan, dan raak je beetje bij beetje in paniek. Je handen beginnen te trillen, en het wordt zelfs lastiger om te herladen. Dit maakt de gevechten soms echt spannend, en is een gaaf onderdeel van de game dat goed werkt.
Fijn is ook hoe de wapens aanvoelen in-game, en je hebt na een tijdje spelen al snel door hoe het “voelt” als je magazijn ineens leeg is. Je leert je wapens als het ware kennen, waardoor je steeds meer op gevoel kunt spelen en wat uiteindelijk zorgt voor een gestroomlijnde game-ervaring. De gunplay is dus echt top in deze game, en de verschillende soorten wapens voelen allemaal ook weer anders aan, en hebben invloed op hoe je voortbeweegt en hoe flexibel je bent. Je hebt immers een flink stuk staal in je hand, en het is indrukwekkend hoe de ontwikkelaars dit voelbaar hebben gemaakt in de game. Elk wapen kun je ook levelen en upgraden.
Anders dan de gemiddelde online first-person-shooter, loont het in Gallipoli niet om in je eentje op de vijanden af te rennen. Met een beetje geluk haal je een paar vijanden neer, maar voor je het weet bevind je je in vijandig gebied en maak je geen enkele kans. Teamwork is dus echt nodig, vooral binnen jouw eigen squad. Jammer is wel dat het op het moment bijna onmogelijk is om met vrienden te spelen, daar er geen party system is.
Er zijn tien verschillende klassen beschikbaar, waarvan er vier gloednieuw zijn. Rifleman is natuurlijk de meest gangbare klasse, en perfect voor nieuwe spelers die het spel onder de knie willen krijgen. Binnen elke squad is er ook onbeperkt ruimte voor Riflemen, dus je kunt deze klasse altijd kiezen. Een klasse die bijvoorbeeld wel beperkt is – elk team mag hier maar één van hebben – is de Sniper, welke goed samenwerkt met de Spotter. Verder heb je natuurlijk een Engineer, die uitgerust is met middelen om extra verdediging te plaatsen (of die van de vijand te sabboteren), en een Officer die de leider van de squad is en bijvoorbeeld ondersteuning kan bieden in de vorm van luchtaanvallen.
De vier nieuwe klassen bestaan uit de Ammo Bearer, die extra dozen munitie met zich meezeult, de Heavy Machine Gunner die enorme vuurkracht los kan laten op vijanden, de Bomber met extra granaten en explosieven, en de Stretcher Bearer, die de levenslijn is van elke squad. Laatstgenoemde kan medesoldaten tussendoor oplappen, en neergehaalde soldaten sneller op de been helpen.
Eén van de dingen die als eerste opviel, is hoe de game er op grafisch vlak er op vooruit is gegaan, helemaal in vergelijking met zijn voorganger Isonzo. De omgevingen zijn prachtig vormgegeven, de textures gedetailleerd en de animaties zijn vloeiend. Daarnaast is ook de muziek weer indrukwekkend, welke is gecomponeerd door Bart Delissen. Het is daardoor makkelijk om helemaal op te gaan in de game.
Op het moment van schrijven zijn er vijf verschillende maps beschikbaar, die elk nauw gebaseerd zijn op echte locaties. Op deze maps worden de expedities gespeeld, wat de enige gamemodus is van de game. Elk team bestaat uit 25 spelers en gaan het gevecht met elkaar aan, om objectives te voltooien en sectoren in handen te krijgen. Alles draait hier om het behouden van momentum, wat gebaseerd is op deze vorm van oorlogsvoering die vaak te zien was aan de Ottomaanse fronten. Je zult in Gallipoli dus geen Deathmatch vinden.
Zelf ben ik weinig tot geen bugs tegengekomen. De enige bug die ik bij het spelen van de release tegenkwam was dat het soms niet mogelijk is om in te zoomen met je wapen, nadat je bent gerevived door een medespeler. Gamebrekend is het niet, maar op cruciale momenten wel heel irritant.
Noemenswaardig is overigens dat ontwikkelaar BlackMill Games een roadmap heeft uitgebracht met alle toekomstige gratis updates. Denk hierbij aan nieuwe maps en animaties. De ontwikkelaar heeft dus de intentie om de game de komende jaren te blijven voorzien van updates, waardoor deze alleen maar beter kan worden. Tevens zijn er met de release al een aantal DLC bundels aangekondigd, maar deze zijn enkel cosmetisch.
Conclusie
Gallipoli is een verslavend leuke first-person-shooter en binnen het genre denk ik wel één van de toegankelijkere hardcore realistische shooters. De gameplay (en vooral de gunplay) voelt erg goed aan, en ook de suppressive fire gamemechaniek zorgt voor een meeslepende game-ervaring. Bijna elke match is hierdoor spannend, en het one-shot-one-kill principe zorgt ervoor dat je wat voorzichtiger omgaat met je ammo en speel je uiteindelijk ook wat meer doelgericht. Het is hierdoor makkelijk om helemaal op te gaan in deze game, en de gerandomiseerde objectives zorgen ervoor dat elke match weer anders is.
Beoordeling: 4/5 sterren
GamerLifestyle oordeel: Gallipoli is een geweldige hardcore first-person-shooter, die zo accuraat mogelijk probeert te zijn, zonder in te leveren op het plezier dat een multiplayergame moet brengen. De gunplay voelt fijn en de suppressive fire gamemechaniek zorgt ervoor dat Gallipoli uitblinkt in het genre.
