Stel je voor: de hel is vol, bureaucratie is eeuwig en jij bent de baas! In deze duistere en komische strategie- en managementgame run jij de meest disfunctionele strafinrichting van de onderwereld. Als kersverse middle-manager van Hell Incorporated is jouw taak simpel: de zondaars moeten heropgevoed worden en degene die waardig zijn weer laten herrijzen. In Sintopia zet je de eeuwige verdoemenis om in een geoptimaliseerd bedrijfsmodel.
Sintopia bestaat uit twee speelbare werelden die je allebei moet managen, namelijk de Overworld en de Underworld. In de Overworld leven de zogenoemde Humus en hier bouwen ze hun eigen samenleving op. Ze ontwikkelen zelf, aan de hand van hun eigen levenspad en zullen op enig moment tragisch aan hun einde komen, waarna ze de bus op het kerkhof pakken, om vervolgens hun reis naar de Underworld te maken.
Sadistische werknemers
Eenmaal in de Underworld aangekomen, zal jij ze moeten helpen om ze van hun zonden af te komen. Dit doe je door het heropvoeden van de Humus (of eigenlijk straffen) en daarvoor heb je een arsenaal aan verschillende soorten gebouwen tot je beschikking. Wel moet je personeel aannemen om deze gebouwen draaiende te houden, en elke werknemer heeft weer zijn of haar eigen eigenschappen. Sadimps neem je aan voor gebouwen waar Humus gestraft worden, Secretarimps zijn perfect voor administratieve taken, en voor alle overige taken heb je de Workimps tot je beschikking. Elke Humus die behandeld wordt in de gebouwen, levert Purgadollars op, waarmee je weer nieuwe gebouwen kunt kopen, maar ook het salaris van je werknemers moet betalen.
De verschillende zonden die de Humus bij zich dragen hebben elk een eigen kleur, en hoeveel zo’n Humus heeft gezondigd is terug te zien in het aantal punten voor elke zonde. Heb je eenmaal de Humus zo hard gepijnigd dat ze van hun zonden af zijn, dan worden ze weer herrezen. Hier krijg je zogenoemde Haeros voor, waar je nieuwe gebouwen, upgrades en magische spreuken kunt ontgrendelen in de Liber Administratum. Een vereiste is wel dat de hoeveelheid zonden zodanig gedaald moet zijn, dat het totale puntenaantal onder de 50 zit. Veel Humus zullen moeten dus nog een rondje maken, of door meerdere gebouwen geleid moeten worden.
Vanwege de vele soorten zonden, is het zaak om de Underworld zo goed mogelijk in te richten. Denk hierbij aan het maken van speciale wachtrijen, maar ook verdelers (“Soul Dispatchers”) die worden gebruikt om de Humus te scheiden op basis van specifieke criteria. Dit zijn een soort poortjes met verschillende uitgangen; voldoet een Humus aan de criteria van een uitgang, dan worden ze door dat poortje doorgelaten. Zielen die hier niet aan voldoen kunnen de verdeler verlaten aan de hand van de toegewezen “fallback lane.” Dit lijkt bijna op programmeren, aangezien je eigenlijk if/then/else regels instelt. Door dit soort mechanieken biedt de game behoorlijk wat diepgang, en je kan het zo ingewikkeld maken als je zelf wilt.
Micromanaging in overvloed!
De Overworld kan je op zich best op z’n beloop laten, maar mocht je toch willen (of moeten) bemoeien dan heb je een aantal spreuken tot je beschikking. Hiermee kun je de Humus helpen, als ze bijvoorbeeld op jacht gaan en worden aangevallen door een troep Wargs, maar je kunt de Humus ook wat sneller aan hun einde laten komen door plots een windvlaag op te laten komen, of een rotsblok op ze te laten vallen. Houd er echter wel rekening mee dat jouw Underworld zo is ingericht om deze plotse grote hoeveelheid Humus aan te kunnen. Zo niet, dan loop je het risico dat de Underworld begint over te lopen, en de Humus in ellendig lange wachtrijen staan en je werknemers overwerkt raken. Hier komt een knap staaltje micromanaging bij kijken.
Daarnaast zal je ook de Humuspopulatie in de gaten moeten houden. ’s Avonds na hun werkzaamheden en avonturen, gaan deze kleine frummels naar huis, maar niet om te slapen. Nee, ze gaan nog meer Humusjes te maken! Hierdoor kan het geboortecijfer aanzienlijk stijgen, wat uiteindelijk ook invloed heeft op het aantal zielen dat op een gegeven moment het loodje legt. Door de rollebollende Humus te verstoren, houd je de geboortecijfers onder controle.
De game heeft door de vele mogelijkheden (en de hoeveelheid micromanagen), een steile leercurve. De twee tutorialmissies leggen enkel de basis uit, en laten de game heel simpel doen lijken, maar het contrast is groot als je zelf aan de slag moet. Het duurt dus even voordat je de gamemechanieken echt onder de knie hebt, en vooral de balans bewaren is echt een uitdaging.
Zo moet je ervoor zorgen dat er genoeg Purgadollars en Haeros binnenkomen, zodat je de Underworld kan blijven uitbreiden. Tegelijkertijd moet je in de gaten houden dat de Humus zich niet te snel voortplanten, want voor je het weet staan er eindeloze wachtrijen, komen er te weinig Purgadollars binnen waardoor je mogelijk niet genoeg hebt om de salarissen te betalen, wat betekent dat je werknemers gaan staken, en worden er geen zielen verwerkt, waardoor je ook geen Haeros meer krijgt. Het is dus eigenlijk een soort vicieuze cirkel – om poen te kunnen maken moet je zieltjes verwerken, maar niet teveel tegelijk.
Belangrijk is dus dat alle processen gestroomlijnd zijn, en dat de zielen zo soepel mogelijk hun reis door de Underworld maken.
Naast het onderhouden van de Over- en Underworld krijg je ook verschillende opdrachten die je moet voltooien, om zo elk level uit te kunnen spelen. Je wordt flink aan het werk gezet in Sintopia, en je zult je geen moment vervelen.
World-building
De soundtrack van Sintopia is ook zeker noemenswaardig, welke is gecomponeerd door Cédric Baravaglio en Jean-Gabriel Raynaud. De muziek is namelijk synthwave-achtig en doet daarmee denken aan de jaren ’80 en business tycoon-achtige games. Het is bijna onmogelijk om niet mee te viben met deze deuntjes, terwijl je jouw Humus door de Underworld begeleidt.
Daarnaast ziet de game er op grafisch vlak erg mooi uit; de artwork en visuele stijl passen echt bij de humoristische insteek van de game, en zijn het ook de animaties die heel vloeiend zijn. Zoals bijvoorbeeld de bus die de overleden Humus komt ophalen bij het kerkhof en ze naar de Underworld brengt. Er opent een Portal in de grond en de bus springt erin met een komisch sprongetje. Het zit ‘m echt in de details, en die zijn er in overvloede in Sintopia. De menu’s en UI zien er mooi uit, en helemaal in thema, wat een verzorgde en complete indruk wekt. Het is echt een stukje world-building en je merkt dat de ontwikkelaars over elk stukje hebben nagedacht. Alle Humus hebben ook hun eigen naam en uiterlijk, en het is super schattig om ze lekker bezig te zien.
Wat ook zeker fijn is, is dat de game goed geoptimaliseerd lijkt te zijn. Het was voor mij een stabiele en soepele game-ervaring, en ik ben geen bugs tegengekomen. Een plus is ook dat de game ultra wide monitoren ondersteunt, en er is zelfs in de opties de mogelijkheid om de interface overlay aan te passen en te centreren, indien gewenst.
Conclusie
Sintopia is echt een onwijs leuke strategie- en managementgame, maar wel eentje met een steile leercurve. De game biedt daardoor genoeg uitdaging voor fans van het genre, maar ook voor de casual spelers zal Sintopia uren aan plezier bieden. Het kan in het begin wat overweldigend zijn om twee werelden te moeten onderhouden, maar je leert al snel dat je de Overworld af en toe best op z’n beloop kan laten. De Humus redden zich wel, en het is belangrijk dat je juist de Underworld zo gestroomlijnd opzet, voor de soepele verwerking van deze zieltjes. Dat, samen met de humor, grafische stijl en synthwave-achtige muziek, zorgt voor een erg leuke, en gevarieerde game-ervaring, waar goed over na is gedacht. Alle details lijken te kloppen. Aanrader!
Beoordeling: 4/5 sterren
GamerLifestyle oordeel: Sintopia is een duivels leuke strategie- en managementgame, voor zowel de casual speler als de spelers die wat meer diepgang willen en graag micromanagen.
