Er is iets magisch aan piraten. De vrijheid van de open zee, de jacht op schatten, het gevoel dat er achter elke hoek iets spannends wacht. Toen ik hoorde dat er een VR-game was die me precies dat beloofde, was ik meteen geïnteresseerd. Pirates VR: Jolly Roger van de Poolse studio Split Light Studio zet je op een verlaten Caribisch eiland met één doel: de schat van Davy Jones vinden. Klinkt als een droom, toch? Nou, het is ingewikkelder dan dat.
Schipbreuk op een prachtig eiland
Het eerste wat opvalt als je Pirates VR: Jolly Roger opstart, is hoe mooi de wereld eruitziet. Het Caribische eiland is prachtig vormgegeven met weelderige jungle, zonnige stranden, rotsachtige kliffen en de restanten van lang vergeten piratenschepen. De Unreal Engine doet hier goed werk. Als je voor het eerst uit die grot stapt en de baai voor je ziet, voel je even die piratenmagie. De buitenomgevingen met hun fakkellicht, golvend water en dichte palmbossen zijn overtuigend, al valt het wat tegen zodra je de grotten induikt. Daar worden de textures merkbaar minder gedetailleerd en voelt alles wat doffer.
Puzzelen als een piraat (soort van)
In de kern is Pirates VR: Jolly Roger eigenlijk een reeks grote escape rooms. Je doorzoekt locaties op aanwijzingen en items, lost puzzels op die je de weg blokkeren, en doet dat dan opnieuw op een andere plek. Dat klinkt simpeler dan het is, want het spel vertelt je lang niet altijd wat je moet doen. Vroeg in het spel moet je bijvoorbeeld een houweel in elkaar zetten uit twee losse onderdelen. Hoe? Dat zoek je zelf maar uit. Na wat experimenteren blijkt dat je de twee helften in je handen moet houden en tegen elkaar moet drukken. Intuïtief? Misschien. Maar de houweel wordt vervolgens op zo’n raar hoek vastgehouden dat je meer staat te boksen tegen de rotsen dan dat je erin hakt.
En dan breekt dat ding ook nog eens na een paar slagen. Gereedschap in Jolly Roger gaat kapot op het moment dat het spel het niet meer nodig heeft. Frustrerend als je net lekker bezig bent.
Je beste vriend is een papegaai (en daar word je niet altijd blij van)
Je wordt vergezeld door een sarcastische papegaai die je door het spel leidt met hints, grappen en commentaar. In het begin is dat vermakelijk, maar na een paar uur begint het te irriteren. De voice-acting is matig en de grapjes worden al snel repetitief. Gelukkig heeft Split Light Studio na updates de optie toegevoegd om de dialoog van de papegaai uit te schakelen. Een welkome toevoeging.
Gevechten met skeletten (die beter hadden gekund)
Naarmate je dieper het eiland in trekt, stuit je op gevechten met vervloekte piratenskeletten. Je krijgt een magische olielantaarn die je kunt opladen om vijanden te beschieten, en een enkelschots piratenpistool dat je herlaadt door het tegen je ammunitietas op je riem te tikken. Handmatig herladen zoals in andere VR-shooters ontbreekt helaas, wat de immersie breekt. De gevechten voelen daardoor vrij oppervlakkig en missen de impact die je zou verwachten van een zwaardgevecht op een vervloekt pirateneiland.
De skeletten zelf zijn ook vrij simpele vijanden, zowel qua model als qua AI. Ze lopen op je af en meppen erop los, en jij schiet of blitst terug. Het werkt, maar het is niet bepaald spannend.
Klimmen, zwemmen, ziplijnen
Waar het spel het best tot zijn recht komt, is de exploratie. Klimmen langs rotswanden, glijden over ziplijnen door palmbossen, zwemmen door onderwatergrotten: dat voelt als echt piratenavontuur. Er zijn mooie onderwateromgevingen en het moment dat je een verzonken schip ontdekt geeft een kick.
Helaas is het zwemmen zelf niet ideaal. In plaats van motion controls moet je de analoge sticks gebruiken om te zwemmen, wat voelt als een gemiste kans voor een VR-game. Het klimmen kan ook frustrerend zijn omdat het niet altijd duidelijk is waar je je handen kunt plaatsen, en je stamina is beperkt. Als je valt, is de valbeschadiging vrij streng.
Korte rit met hobbels
Het hele avontuur is in zo’n vier tot zes uur uitgespeeld, afhankelijk van hoe vaak je vastloopt. Het autosave-systeem is spaarzaam en er kan veel tijd zitten tussen opslagpunten. Als je sterft door een val of een skelet, ben je soms een flink stuk kwijt. Dat voelt onnodig bestraffend.
Sinds de originele release op Steam (januari 2025) heeft het spel wel een aantal updates gehad. Er is een nieuwe intro toegevoegd die het verhaal wat meer context geeft, er zijn notities verspreid over het eiland die het achtergrondverhaal van Davy Jones uitdiepen, en de Quest 3-versie (uitgebracht eind januari 2026 via Incuvo) is opnieuw opgebouwd en geoptimaliseerd voor standalone VR.
Conclusie
Pirates VR: Jolly Roger is een spel van twee gezichten. Aan de ene kant is het een visueel indrukwekkend VR-avontuur met een prachtig Caribisch eiland dat je echt het gevoel geeft dat je er bent. De exploratie, het klimmen en het ontdekken van verborgen plekken is oprecht leuk. Aan de andere kant wordt de ervaring getrokken door onhandige mechanics, oppervlakkige gevechten, een irritante papegaai en technische hobbels die de immersie regelmatig breken.
Het voelt alsof het spel niet helemaal begrijpt waarom mensen piraat willen spelen. We willen avontuur, zwaardgevechten, zeilen. Niet met een zaklamp in het gezicht van een skelet schijnen terwijl we rondjes lopen op zoek naar een tandwiel. Er zit genoeg goeds in om te hopen dat Split Light Studio de formule in een eventueel vervolg beter uitwerkt, want de basis is er.
Pirates VR: Jolly Roger is beschikbaar op Steam en PlayStation VR2 voor €19,99, en op Meta Quest 3/3S voor $14,99. Ontwikkelaar: Split Light Studio. Publisher: VRKiwi (PC/PSVR2), Incuvo (Quest). Speelduur: 4 tot 6 uur.
GamerLifestyle oordeel: Een mooi pirateneiland dat je graag wilt verkennen, maar de reis ernaartoe is hobbeliger dan gehoopt.
