Er zijn van die games die je oppakt omdat ze er interessant uitzien, en voor je het weet ben je zes uur verder en heb je compleet het tijdsbesef verloren. The Last Caretaker van het Finse Channel37 is zo’n game. Wat begint als een simpel rondje sleutelen aan een verroeste boot op een overstroomde aarde, groeit uit tot een verslavende survival-crafting ervaring die me meer dan eens tot diep in de nacht aan het scherm gekluisterd hield.
Een robot met een missie
Je speelt als een caretaker, een robot die na honderden jaren weer tot leven wordt gewekt op een verlaten, verroest platform midden op een eindeloze oceaan. De mensheid is verdwenen, de aarde is verzwolgen door het water, en jij hebt één doel: menselijke “zaden” verzamelen, ze laten groeien, en ze met een raket de ruimte in schieten om de mensheid een tweede kans te geven. Het is een prachtig concept dat het hele spel een gevoel van urgentie en doel geeft dat veel survival games missen.
Wat me meteen greep was de sfeer. De combinatie van eindeloos water, roestige megastructuren die boven de golven uittorenen en het zachte geluid van de wind creëert een bijna meditatieve ervaring. Je bent alleen, en dat voel je. De radio aan boord van je schip is soms je enige gezelschap, en de kleine stukjes verhaal die je via memo’s en terminals oppikt, maken je alleen maar nieuwsgieriger naar wat er precies is gebeurd.
Sleutelen, recyclen, overleven
De gameplay draait om een heerlijk bevredigende loop: je vaart naar een locatie, plundert alles wat los en vast zit, sleept het terug naar je schip en recyclet het tot bruikbare materialen. Van ijzer en rubber tot plastic alles heeft een doel. Het crafting-systeem is verrassend diep maar tegelijkertijd lekker overzichtelijk. Je gooit je rommel in de recycler, selecteert wat je wilt bouwen in de fabricator, en voor je het weet staat er een gloednieuw zonnepaneel op je dek.
Het energiemanagement is waar het echt interessant wordt. Zonnepanelen worden daadwerkelijk beïnvloed door het weer en de stand van de zon, generatoren vreten diesel, en je moet constant jongleren tussen wat stroom nodig heeft en wat je kunt missen. Je schip uitbreiden voelt als een puzzel die steeds complexer en bevredigender wordt naarmate je meer technologie ontgrendelt.
Varen als therapie
Een van de dingen die ik absoluut niet had verwacht: het varen is fantastisch. Ik was bang dat het traag en saai zou zijn, maar het tegendeel is waar. Met je enorme schip van locatie naar locatie varen, terwijl je ondertussen aan boord van alles aan het bouwen en upgraden bent, is eigenlijk het leukste onderdeel van de hele game. De oceaan voelt echt levend, met prachtige lichteffecten en een dag-nachtcyclus die soms adembenemend mooi is.
Hier en daar wat roest
Nu is het wel Early Access, en dat merk je af en toe. De performance kan soms wat haperen, vooral op drukke momenten. Ik heb een paar keer meegemaakt dat mijn framerate ineens een duikvlucht nam. Niets dramatisch, maar het is er wel.
Het gevecht is ook nog niet helemaal lekker. De melee-aanvallen voelen wat onbeholpen, en zelfs de wapens die je later kunt craften geven niet echt dat bevredigende gevoel. Gelukkig is combat niet de focus van de game, maar het zou fijn zijn als Channel37 hier nog wat aan sleutelt.
Conclusie
The Last Caretaker is een van de meest sfeervolle survival-crafting games die ik in tijden heb gespeeld. Het concept van een eenzame robot die de mensheid probeert te redden op een overstroomde aarde werkt ongelooflijk goed, en de gameplay-loop van verkennen, recyclen en bouwen is ronduit verslavend. Ja, er zitten nog wat Early Access-randjes aan, maar de basis is zo stevig dat ik er alle vertrouwen in heb dat Channel37 hier iets heel bijzonders van gaat maken. Ik kan niet wachten om te zien wat er nog allemaal aan de horizon verschijnt.
Beoordeling: 4 sterren
GamerLifestyle oordeel: The Last Caretaker is voor iedereen die ooit dacht “ik wil Subnautica, maar dan op een oceaan, als robot, en met raketten.”
The Last Caretaker is beschikbaar in Early Access op Steam en de Epic Games Store voor €29,99. Console-versies volgen later.
