Aah, nostalgie. Als 13-jarig meisje begon mijn liefde voor De Sims. Op vakantie in een huis in Arnhem startte ik de computer op en ontdekte ik het spel. Ik verloor me meteen in de magie van de muziek, de clown en natuurlijk HET ZWEMBADTRAPJE. Uren en uren speelde ik, al ruziënd met mijn zussen dat zij nu toch echt aan de beurt waren – dacht het niet. Ik was nog bezig de maatschappelijk werker te blokkeren. Welke cheat had ik ook alweer nodig? En vergeet vooral niet de Titanic-jurk die je ergens op een schimmige website kon downloaden. Die moest en zou ik hebben.
Enfin, we zijn 25 jaar verder. En De Sims is terug. Onlangs bracht EA The Sims Legacy uit, waarmee je De Sims 1 opnieuw kunt spelen, inclusief meerdere uitbreidingen zoals Magie, Stadsleven en Huisdieren. Mijn man zorgde ervoor dat ik een goede gamecomputer heb om het uit te proberen – vroeger had ik die niet en dat laadscherm duurde echt eeuwen.
Al snel vallen me een paar dingen op. Ik ben inmiddels gewend aan latere Sims-edities. Mijn favoriet? De Sims 3 natuurlijk. Grafisch iets minder strak dan De Sims 4, maar wát een mogelijkheden: de open wereld, onderwateravonturen, hotels en resorts bouwen… Maar goed, deze review gaat over De Sims 1. Over de andere edities later meer.
Back to basic… en dat merk je
De Sims 1 is moeilijk. Niet zozeer qua gameplay, maar vooral door hoe onmogelijk de behoeften van je Sims zijn. Het maken van een Sim is juist eenvoudiger dan ooit: drie huidskleuren, twee genders en een paar leeftijdsopties. Kapseltje kiezen en gaan.
Ik besluit het simpel te houden en gooi mijn man en mij (niets leuker dan je eigen gezinsleven proberen na te spelen) op een lege kavel. We bouwen een klein huisje. De bouwopties zijn overzichtelijk, maar beperkt. Geen ronde muren, geen kant-en-klare kamers en nauwelijks kleurvariaties. Eén tool voor behang en de kleur die je ziet, is de kleur die je krijgt. Punt.
Al snel loop ik tegen een klassiek Sims-probleem aan: geld. Met moeite kopen we een bed, een bank, een tv en een keuken (mét rookmelder, want ik ken mezelf). Daarna meteen een carrière zoeken. Dat betekent: krant lezen, tenzij je een computer kunt betalen. Spoiler: dat kon ik niet, want ik had iets te luxe aanrechtkasten gekocht. Mijn man belandt in de techsector en ik ga de journalistiek in.
En dan begint de ellende.
Overleven in plaats van leven
De behoeften van Sims in deze versie zijn meedogenloos. Na werk moeten ze praten voor hun sociale behoefte, naar de wc, eten, douchen en slapen. Maar… ze hebben nog geen relatie, dus samen slapen kan niet. Waar je in nieuwere delen relaties vooraf kunt bepalen, moet je hier alles nog opbouwen. Gevolg: één van ons slaapt op de bank. Niet ideaal als je ook nog een verstopt toilet moet ontstoppen en elkaar constant in de weg loopt in een mini-keuken.
De Sims 1 blinkt daarnaast uit in een heel eigen vorm van logica. Zo kan het gebeuren dat je keuken in lichterlaaie staat, terwijl jouw Sim besluit dat dit hét moment is om eerst nog even de afwas te doen. Wanneer de brandweer uiteindelijk arriveert, is de kans groot dat de brandweerman zelf ook in brand vliegt, waarna hij uiterst beheerst en op het tempo van een slak probeert het vuur te blussen. Tegen de tijd dat de brand daadwerkelijk onder controle is, is je keuken meestal al opgeofferd. Realistisch? Niet bepaald. Memorabel? Absoluut.
Dan maar de gouden lamp gebruiken. Even wrijven. Geld of liefde? Geld lijkt me handig. Twee bedden, een betere bank en een schildersezel – extra inkomsten zijn welkom. Helaas brengt de paarse geest weinig geluk: mijn keuken ligt ineens vol met rekeningen die ik niet kan betalen. Mijn Sims worden chagrijnig, hongerig en mijn man wordt zelfs gedegradeerd. Gezin uitbreiden lijkt voorlopig een utopie.
Dan maar afleiding zoeken.
Uitbreidingen ontdekken
We besluiten Magiestad te bezoeken. Taxi bellen en de magische ballon komt je ophalen. Een mooi detail wat mij betreft, maar deze uitbreiding had ik vroeger nog niet. We verkennen verschillende kavels, kopen popcorn en Het Portret van August Stijfjes IV (kamerwaarde is ook wat waard) en keren moe en niet voldaan terug naar huis. Even douchen kan niet op deze kavels, of iets doen aan je lage energiewaarde… de pret is snel voorbij.
Omdat de stress inmiddels uit de hand loopt, besluit ik toch een cheat te gebruiken. Het wordt Rosebud;!, een klassieker. Met wat extra simdollars koop ik betere meubels en ga opnieuw op pad, dit keer naar de stad. Daar koop ik slazaad, enthousiast over mijn moestuingrond… om er vervolgens achter te komen dat je er praktisch niets mee kunt. Er zijn geen interacties mogelijk, wat je van latere edities wel gewend bent. En dat is jammer, want met wat zelfgekweekte groenten had ik gehoopt wat extra geld te kunnen verdienen. Helaas.
Mijn Sims missen ondertussen werk, zijn vies, moe en maken een chaos van hun huis. Misschien wel de meest realistische Sims-ervaring ooit.
Dan maar zoeken naar een cheat om de behoeften omhoog te krijgen. Die bestaat niet. Wat wél kan: move_objects on, Sim verwijderen en opnieuw laten verschijnen met groene balkjes. Elegant is het niet bepaald, maar wel effectief: we kunnen weer even verder.
Tijd voor vakantie
Terwijl een stinkdier mijn kavel terroriseert, vertrekken we op vakantie. Onder het genot van het bekende steel-drummuziekje (de nostalgie die ik wel kende van mijn uitbreidingen vroeger) kiezen we voor een verblijf bij de Bruine Beer in het bos.
Hier blinkt het spel uit in sfeer. Hengelen, boogschieten, hottubs, buffetten en kampvuren: heerlijk kneuterig. Vergeet alleen niet in te checken, anders kun je niet slapen – en accepteer dat er willekeurige mensen door je badkamer wandelen.
Daarna proberen we wintersport en het strand. Elk gebied heeft leuke details, zoals huisdiermandjes in de kamers en interactieve activiteiten. Toch blijft het gevoel hangen dat de gameplay beperkt is. Je kunt dingen kopen die je vervolgens nauwelijks gebruikt en sommige locaties voelen leeg.
Na meerdere vakantiedagen zijn mijn Sims nog steeds gestrest. En dat zegt eigenlijk alles. Tijd om op te slaan en af te sluiten.
Eindconclusie
De Sims 1 speel je vooral voor de nostalgie. De muziek, geluiden en objecten brengen me direct terug naar regenachtige middagen waarop ik urenlang badkamers bouwde en piano-deuntjes luisterde. De iconische voorwerpen, zoals de vistank, de clown, de eerste buren, roepen meteen herinneringen op. En niet te vergeten: de onheilspellende muziekjes als een onverwacht iemand je kavel oploopt ’s nachts: nu niet alleen meer bij inbrekers, maar ook bij onbekende dieren schrik je je net als toen een ongeluk.
Tegelijkertijd laat het spel zien hoeveel de franchise is geëvolueerd. Wie gewend is aan open werelden, uitgebreide interacties en quality-of-life-features, moet echt schakelen. Het spel is strenger, simpeler en soms frustrerend. Maar juist dat maakt het ook charmant.
De Sims 1 is geen spel dat ik weken achter elkaar blijf spelen, maar wel eentje waar ik met plezier af en toe naar terugkeer. Voor een middag pure nostalgie, om opnieuw te ervaren waar de serie begon, of om jongere spelers te laten zien hoe revolutionair dit ooit was. Zeker met uitbreidingen kun je je nog prima vermaken – en dan heb ik huisdieren en gezinsuitbreiding nog niet eens serieus geprobeerd.
En eerlijk is eerlijk: zodra Cora en Christiaan Van de Kerkhof weer naast je wonen, voelt het alsof je even terug bent in 2001, en precies dát maakt De Sims 1 nog steeds zo bijzonder. Zeker weer eens aanslingeren dus!
